VII temat formacyjny: Miłość jednoczy

VII temat formacyjny rok 2009/2010 dla animatorów Swarzewo

- Miłość jednoczy -

                                                               

Słowo Życia: „JA i Ojciec jedno jesteśmy”(J 10,30)

Rozważanie wspólne: ( J 17, 20-26)

Dotychczas rozważaliśmy następujące aspekty Miłości: Komunia (kto kocha ten dzieli się z drugim), Promieniowanie (miłość jest dawaniem świadectwa), Wznoszenie (Modląc się z miłości przybliżam się do Boga, miłując bliźniego przybliżam się do Boga), Uzdrawianie (Miłość daje zdrowie, to troska o nasze ciało, o zdrowie, to właściwe podejście do starości, choroby i przemijania…).Tworzenie Wspólnoty-domu. (Miłość wzajemna na wzór Trójcy św. przez kenozę, troska o obecność Jezusa Pomiędzy nami, ewangelizacja przez obecność i piękno).Miłość daje mądrość (kto kocha ten jest mądry). Dziś zastanawiamy się nad Miłością, jednoczy.  

1.Sobór Watykański II o jedności (Dekret o Ekumenizmie)

KATOLICKIE ZASADY EKUMENIZMU

DE 2. W tym okazała się miłość Boża ku nam, że Bóg Ojciec zesłał na świat Syna swego Jednorodzonego, by stawszy się człowiekiem odrodził przez odkupienie cały rodzaj ludzki i zgromadził go w jedno. Syn Boży, zanim ofiarował sam siebie na ołtarzu krzyża jako niepokalaną hostię modlił się do Ojca za wierzących mówiąc: „Aby wszyscy byli jedno, jako Ty, Ojcze we mnie, a ja w Tobie, aby i oni w nas jedno byli, aby świat uwierzył, żeś Ty mnie posłał” (J 17,21), a w Kościele swoim ustanowił przedziwny sakrament Eucharystii, który oznacza i sprawia jedność Kościoła. Uczniom swoim dał nowe przykazanie wzajemnej miłości i przyrzekł Ducha Pocieszyciela, żeby został z nimi na zawsze jako Pan i Ożywiciel.

A Pan Jezus ukrzyżowany i uwielbiony wylał przyobiecanego Ducha przez którego lud Nowego Przymierza, będący Kościołem, wezwał oraz zgromadził w jedność wiary, nadziei i miłości, jak naucza Apostoł: „Jedno ciało i jeden duch, jako wezwani jesteście do jednej nadziei wezwania waszego. Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest” (Ef 4,4-5).

2. Katechizm Kościoła Katolickiego o jedności.

KKK 813 Kościół jest jeden ze względu na swoje źródło: "Największym wzorem i zasadą tej tajemnicy jest jedność jednego Boga Ojca i Syna w Duchu Świętym, w Troistości Osób" (Sobór Watykański II, dekret Unitatis redintegratio, 2). Kościół jest jeden ze względu na swego Założyciela: "Syn Wcielony, Książę pokoju, pojednał wszystkich ludzi z Bogiem przez krzyż swój, przywracając wszystkim jedność w jednym Ludzie i w jednym Ciele" (Sobór Watykański II, konst. Gaudium et spes, 78). Kościół jest jeden ze względu na swoją "duszę": "Duch Święty, który mieszka w wierzących i napełnia cały Kościół oraz nim kieruje, jest sprawcą tej dziwnej wspólnoty wiernych i tak dogłębnie wszystkich zespala w Chrystusie, że jest zasadą jedności Kościoła" (Sobór Watykański II, dekret Unitatis redintegratio, 2). Jedność należy więc do istoty Kościoła:
Jaka zdumiewająca tajemnica! Jest jeden Ojciec wszechświata, jest jeden Logos wszechświata, a także jeden Duch Święty, wszędzie ten sam; jest także jedna dziewica, która stała się matką, i chętnie nazywam ją Kościołem (Klemens Aleksandryjski, Paedagogus, 1, 6).
KKK 814 Od początku ten jeden Kościół ukazuje się jednak w wielkiaj różnorodności, która pochodzi zarówno z rozmaitości darów Bożych, jak i wielości otrzymujących je osób. W jedności Ludu Bożego gromadzi się różnorodność narodów i kultur. Wśród członków Kościoła istnieje różnorodność darów, zadań, sytuacji i sposobów życia: "We wspólnocie kościelnej prawomocnie istnieją partykularne Kościoły, korzystające z własnej tradycji" (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 13). Wielkie bogactwo tej różnorodności nie sprzeciwia się jedności Kościoła. To grzech i ciężar jego konsekwencji zagraża

VI temat formacyjny: Miłość rodzi mądrość

VI temat formacyjny rok 2009/2010 dla animatorów Swarzewo

- Miłość rodzi mądrość -

                                                               

Słowo Życia: „Ty Jesteś Wszystkim, ja jestem niczym”(Ch. L).

Rozważanie wspólne: ( 1 Kor 1,17-31)

Dotychczas rozważaliśmy następujące aspekty Miłości: Komunia (kto kocha ten dzieli się z drugim), Promieniowanie (miłość jest dawaniem świadectwa), Wznoszenie (Modląc się z miłości przybliżam się do Boga, miłując bliźniego przybliżam się do Boga), Uzdrawianie (Miłość to troska o nasze ciało, o zdrowie, to właściwe podejście do starości, choroby i przemijania…).Tworzenie Wspólnoty-domu. (Miłość wzajemna na wzór Trójcy św. przez kenozę, troska o obecność Jezusa Pomiędzy nami, ewangelizacja przez obecność i piękno). Dziś zastanawiamy się nad Miłością, która daje mądrość.  

1.      Sobór Watykański II o „mądrości”. (Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym GAUDIUM ET SPES).

KDK 15 (Godność rozumu, prawda i mądrość). Człowiek słusznie sądzi, że uczestnicząc w świetle Bożej

IV temat formacyjny: Miłość uzdrawia (troska o zdrowie duszy i ciała)

IV temat formacyjny rok 2009/2010 dla animatorów Swarzewo

- Miłość uzdrawia(troska o zdrowie duszy i ciała, zdrowie osoby

i wspólnoty) -

                                                               

Słowo Życia: „Wszystko ma swój czas i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem”

(Koh 3,1)

Rozważanie wspólne:(Koh 3, 1-14a)

Po rozważeniu ducha ubóstwa, czyli miłości, która jest komunią, rozważaliśmy temat miłości, która promieniuje, potem mówiliśmy o  apostolstwie i modlitwie. Dziś rozważamy nie tyle aspekt naszej duszy, ale ciała. Troska o swoje ciało to także miłość, potem właściwe podejście do choroby, starości, śmierci i otaczającego nas wszechświata tom temat naszej konferencji.

Wnioski istotne dla nas.

Zdrowie:

III temat formacyjny: Miłość wznosi (modlitwa)

III temat formacyjny rok 2009/2010 dla animatorów Swarzewo

- Miłość wznosi (modlitwa) -

                                                               

Słowo Życia: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40)

Rozważanie wspólne: Mt 25, 31-46

Po rozważeniu ducha ubóstwa, czyli miłości, która jest komunią, rozważamy temat miłości, która promieniuje, czyli apostolstwo. Dziś pogłębiamy temat miłości, która wznosi.

Pismo św. i teologia.

1.Czym jest modlitwa? Jest rozmową, dialogiem z Bogiem, w którym powinniśmy pozwolić najpierw mówić  Panu Bogu. W tym dialogu także ważnym jest, byśmy sami mogli się wypowiedzieć i być pewni, że bóg nas wysłucha jeśli taka jest jego Wola.

- Na początku dobrej modlitwy potrzeba uświadomić sobie obecność Boga, że On Jest, że jest Osobą, i że mnie osobiście słucha.

- Warto sobie przypomnieć, że Bóg nas stworzył na swój obraz i podobieństwo.[1] Jako obraz Boga staje

II temat formacyjny: Apostwolstwo

II temat formacyjny rok 2009/2010 dla animatorów Swarzewo

-apostolstwo-

Sł. Życia: „Miłość …współweseli się z prawdą. Wszystko znosi…” (1 Kor 13,6-7)

Wspólne rozważanie: 1 Kor 13,1-13 Hymn o Miłości

Po rozważeniu ducha ubóstwa, czyli miłości, która jest komunią, rozważamy temat miłości, która promieniuje, czyli apostolstwo. Szukamy odpowiedzi na to w Piśmie św. Nauce Kościoła i u św. Kaspra del Bufalo i w współczesnych Ruchach kościelnych.

1. Pismo św.

Słowo „apostolstwo” występuje w Piśmie św. tylko 2 razy (Dz 1,25; 2 Kor 12,12)

Słowo „apostoł” aż 78 razy. Przytaczam wybrane fragmenty odpowiadające na pytanie: Kim jest apostoł? i jakie jest jego zadanie?

-Mk 6,30 „ Wtedy Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko…”

-Lk 6,13 „…i wybrał spośród nich dwunastu, których też nazwa Apostołami”

-1 Kor 1,1 „Paweł, z woli bożej powołany na Apostola Jezusa Chrystusa, i Sostenes brat…”

- Ga 1,1„Pawel, Apostoł nie z ludzkiego ustanowienia czy zlecenia, lecz..”

-Lk 22,14 „A gdy nadeszła pora, zajął miejsce u stołu i Apostołowie z Nim”

-Dz 4,33 „Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa…”

-Dz 5,12 „Wiele znaków i cudów działo się przez ręce Apostołów  wśród ludu”. Tu chodzi przede wszystkim o opowiadanie, w wymianie doświadczeń  znaków i cudów, które Bóg czyni w naszym życiu przez fakt zaufania Jemu i przez fakt życia Jego Słowem.

I temat formacyjny: Duch ubustwa

I temat formacyjny rok 2009/2010 dla animatorów Swarzewo

-duch ubóstwa-

Sł. Życia: „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie” (Mt, 5,3)

Wspólne rozważanie: Mt 19,19-30; Nagroda za dobrowolne ubóstwo.

1.Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości, a to wszystko będzie wam dodane” (Mt 6,33)

2.Dobra trwałe: Mt 6,19-24; „Nie gromadzicie sobie skarbów na ziemi(…)”.

3. Doczesne troski: Mt 6,25-34 „Dlatego powiadam wam: Nie martwcie się o swoje Zycie, o to co macie jeść i pić(…)”.

4. Grzech pierworodny i wyrok na węża: Rdz 3,,11-14; „…proch będziesz jadł po wszystkie dni twego istnienia”.

-działalność złego przez sprawy materialne

-materia dzieli ludzi

-życie w Duch św. łączy

5. Moja relacja do pracy:-(pracoholizm), pieniędzy(bożek), utrzymania(liczenie na siebie)

                                         -Wspólnota dóbr materialnych o duchowych    

-Moja praca: sercem i miłością

-dobrze wykorzystywać czas

-traktować rzeczy, biuro, zakład pracy jak swój

-umieć się dzielić z drugim, z potrzebującym(wspólnota dóbr) „Bogatym nie jest ten kto posiada, lecz kto daje, kto potrafi dawać”(Jan Paweł II)

-do tego prowadzi całkowity wybór Boga Miłość

- wiara we Wspólnotę Świętych

-wiara w Opatrzność Bożą

           

6.Wybór Jezusa Ukrzyżowanego, Opuszczonego jako Jedynego skarbu życia.

 - cierpienie drogą do ubogacania człowieka (uszlachetniania). Każdy z nas ma inny krzyż, ma swój krzyż.

- przychodzą bóle zewnętrzne i te jest łatwiej znosić, zwyciężyć. Przychodzą bóle wewnętrzne, bardzo osobiste(skrupuły, ciemności, pokusy, pustka duchowa, nostalgia…). Te wszystkie bóle powinny być oddane Bogu, i bardzo szybko przyjdzie Miłość do serca.

- Jeśli kocham Jezusa Ukrzyżowanego w moim sercu i żyję w pełni Wolą Bożą w chwili obecnej, ból przechodzi ze śmierci do życia.

- jeśli Jezusowi oddasz ból to już nie jest on Twój. Jezus Swoją Wszechmocą i Bożą Potęgą będzie Cię wspierał. Dlatego: „Natychmiast oddać ból, jako dar Jezusowi”

-Im szybciej będzie dar dla Boga(dla Jezusa), tym szybciej Miłość zstąpi do Twojego serca (doświadczenie).

7.Rozwiązanie kryzysu ekonomicznego(2 rzeczy)

-W centrum Osoba ludzka a nie zysk.

- Relacje pomiędzy ludźmi(Miłość, dawać a nie brać)

Krew

Temat  I

Krew  w  Starym  Testamencie

Wprowadzenie

            Zapewne chodzimy co niedzielę do kościoła. Dlaczego to czynimy? Zapewne niektórzy odczuwają taką potrzebę i konieczność, ale wielu jest przecież takich, którzy chodzą tylko ze względu na obowiązek wynikający z przykazań. Bo przecież niedziela jako dzień, nie różni się niczym od innych dni – tak samo wstaje słońce, tak samo zmienia się pogoda, tak samo ćwierkają ptaki, etc. Tak więc stała się dniem szczególnym i poświęconym Bogu z Jego ustanowienia.

Również świętość  krwi dla Izraelitów nie brała się jedynie z traktowania jej jako tabu, a więc lęku przed czymś nieznanym oraz przekraczającym ich codzienną rzeczywistą, lecz również z konkretnego postanowienia Jahwe, który to sam uznaje krew za coś szczególnego oraz przynależącego do Niego. Znamienny jest tutaj fragment z Księgi Kapłańskiej:

Bo życie ciała jest we krwi, a Ja dopuściłem ją dla was tylko na ołtarzu,

aby dokonywała przebłagania za wasze życie,

ponieważ krew jest przebłaganiem za życie. (17,11)

Wynika to z tego, że dusza, w znaczeniu życia i sił życiowych, umieszczana była właśnie we krwi (Rdz 9,4; Kpł 17,11.14; Pwt 12,23), krew należna była wyłącznie Bogu - Stwórcy i Dawcy Życia[1]. On sam jedynie mógł rozporządzać krwią, a więc życiem człowieka. Ten zaś ostatni nie miał prawa, aby ją przelewać, czy też spożywać.

Nie wolno było również człowiekowi spożywać tłuszczu, gdyż było to pożywienie zastrzeżone Bogu i jako takie Jemu było ono przeznaczone.

Ślady tego przekonania u Izraelitów można odnaleźć u proroka Izajasza (1,11), proroka Ezechiela (44,7), czy też w Psalmach (50,13). Oczywiście nie ma tu mowy o dosłownym rozumieniu, że Bóg musi jeść – przynajmniej w czasach późniejszych historii Izraela[2]. Niemniej wydaje się to być echem wpływów wierzeń religii ościennych, zwalczanych stopniowo przez „uduchawianie” ofiar - by nie przypisywać Jahwe funkcji organicznych – poprzez choćby spalanie ich.

1. Termin „krew”

Pojęcie „krew” występuje w tekście hebrajskim (masoreckim) Starego Testamentu około 360 razy, z czego aż 88 razy w Księdze Kapłańskiej oraz 55 razy u proroka Ezechiela. Natomiast w tłumaczeniu greckim (w Septuagincie), jej prawie wyłączny odpowiednik „hai”, występuje 377 razy. Po raz pierwszy to słowo użyte jest w kontekście krwi Abla wołającej do Boga o pomstę (Rdz 4,10). Po raz ostatni  kategoria ta występuje u proroka Zachariasza, jako krew przymierza, która zapewnia jedność z Bogiem i uwalnia uciśnionych z jarzma niewoli (Za 9,11). W przedziale pomiędzy powyższymi dwoma fragmentami zawiera się wiele znaczeń.

Wspomniana wielość znaczeń bierze się stąd, iż różne fragmenty i księgi Starego Testamentu powstawały w różnych okresach historii Izraela oraz nie tworzą systematycznej teologii, lecz stanowią