Do tematu VII - Siedem ostatnich słów z krzyża

Słowo pierwsze

A kiedy przyszli na miejsce zwane „Czaszką", ukrzyżowali Jezusa i dwu złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej stronie (Łk 23, 33). Był też napis wyjaśniający jego winę: Król Żydowski (Mk 45, 26). Jezus zaś mówił:

- Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. (Łk 23, 24)

            Choć wydaje się nam to oczywiste, to jednak przebaczenie przychodzi nam z ogromnym trudem. Tymczasem Pan Jezus, kiedy jeszcze: doświadcza krzywd, już przebacza i prosi o przebaczenie dla swoich oprawców. Także wcześniej Jezus uczył przebaczania. Pytał kiedyś Piotr: „Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy? Jezus mu odrzekł: Nie mówię ci, aż siedem razy, lecz siedemdziesiąt siedem razy" (Mt 18, 21 nn).

W innym miejscu, ucząc modlitwy: „Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski" (Mt 6, 14). Od tamtej pory, bardziej lub mniej, przywiązujemy wagę do słów codziennej modlitwy - „i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom", niemniej te słowa nieustannie mobilizują nas do przebaczania.

Jeszcze w innym miejscu: „Jeśli brat twój zawini, upomnij go; i jeśli będzie żałował, przebacz mu. I jeśliby siedem razy na dzień zawinił przeciw tobie i siedem razy zwrócił się do ciebie, mówiąc: żałuję tego, przebacz mu" (Łk 17, 3-4).

Dopełnieniem tych wszystkich lekcji jest ta, którą pamiętamy chyba najbardziej: przypowieść o synu marnotrawnym. Słowa: „syn mój był umarły, a znów ożył, zaginął, a odnalazł się" (Łk 15, 24) i cała przypowieść ofiarowują nam nadzieję. Synem z przypowieści jest człowiek wszystkich wieków. Także każdy z nas.

Przebaczenie Boga świadczy o Jego wielkości. Podobnie i człowiek, który przebacza, jest wielki.

Słowo drugie

Potem rozdzielając szaty, rzucili losy (Łk 23, 34). A u stóp krzyża Jezusa stała Matka Jego i siostra Jego Matki, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy Jezus zobaczył swoją Matkę, a obok Niej ucznia, którego miłował, powiedział do Matki:

Niewiasto, oto syn Twój.

A potem rzekł do ucznia: Oto Matka Twoja. (J 19,15-27a)

Tego nie spodziewał się chyba nikt. Jezus oddaje człowiekowi absolutnie wszystko. Nawet Maryja, Jego matka, ktoś, kto wydaje się nie do ofiarowania, której nie sposób oddać komuś drugiemu, zostaje oddana człowiekowi.

Nie chciał żadnych zaszczytów, niech chciał królewskiego przyjęcia. Zawsze cicho i spokojnie. Tylko teraz, na krzyżu, zdaje się, jakby krzyczał i przekazywał człowiekowi, kto jest tak naprawdę ważny. Nie mówi, że gdzieś tam, że trzeba się rozglądać, szukać. Mówi: „oto" twoja Matka.

Jezus świadom zbliżającej się śmierci, jako mężczyzna troszczący się o los swych najbliższych, powierza własną Matkę swojemu najdroższemu przyjacielowi. I ja, i ty jesteśmy tymi, których Pan Jezus wybrał. „Już nie nazywam Was sługami, ale przyjaciółmi moimi". Tylko czy my nimi naprawdę jesteśmy? Przyjaciel to ten, który godzi się na wszystko, także na krzyż.

Trzymając w ręku znak krzyża, doświadczamy go fizycznie. Po prostu czujemy. To tak, jakbyśmy stali pod nim razem z Maryją. I nie mamy jej uważać za matkę, ona po prostu nią dla nas jest. Ona jest naszą Matką. Jezus nam ją dał - „oto Matka Twoja". To oddanie wydarzyło się wobec krzyża, który trzymasz w ręku. On jest tego znakiem. Czy będzie też znakiem innego wydarzenia? Czy będzie on świadkiem tego, że i Matka Boża zyskała syna i córkę? Ciebie?

Słowo trzecie

I powiedział: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego Królestwa". A Jezus odrzekł:

- Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju. (Łk 23, 39-43)

Była to tak naprawdę ostatnia rozmowa Jezusa, jaką przeprowadził tu, na ziemi. I wcale nie była to rozmowa z uczniami, których tak kochał, czy z uczonymi, którym tak cierpliwie wszystko wyjaśniał. Nie były to też tłumy, które tak często mu towarzyszyły, mimo trudów skwaru dnia czy odległości drogi. Rozmawiał ze złoczyńcą, którego życie zapewne nie było kryształowe. Sam przyznał, że miał wiele na sumieniu. Wystarczyła ta jedna chwila skruchy: „Jezu, wspomnij na mnie", aby usłyszał najwspanialsze słowa, jakie człowiek może usłyszeć, i to z ust samego Zbawiciela: „dziś ze Mną będziesz w raju". Od tamtej pory wszystkie pokolenia mówią o nim nie inaczej, jak „dobry". My byśmy go potępili. Jednak po raz kolej­ny Jezus nas przekonuje, że drogi Boga są innymi drogami.

Jezus spojrzał na „dobrego łotra", a on spojrzał na krzyż i Jezusa. Wydaje się, że to spojrzenie przesądziło o wszystkim. Tam doszło do zrozumienia, przemiany, jedności.

Teraz rozumiesz, dlaczego trzeba raz po raz zdjąć krzyż ze ściany, położyć przed sobą, przytulić, a ten, który dostałeś, trzymać w dłoni.

Wielu z nas wychowało się na baśniach. Wśród nich były również utwory Andersena. W swojej autobiografii zapisał zdanie, które wielu tłumaczy: "Historia mego życia powie światu to, co powiedziała mnie: jest Bóg miłosierny, który kieruje wszystko ku najlepszemu".

Słowo czwarte

A 0 godzinie szóstej ciemności ogarnęły ziemię /i trwały/ aż do godziny dziewiątej. A o godzinie dziewiątej Jezus zawołał wielkim głosem:

- Eloi, Eloi, lema sabachthani? To znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? (Mk 15, 34)

            Wiele razy mamy właśnie takie wrażenie, że nawet Pan Bóg, a właściwie przede wszystkim On, nas opuścił. W naszym wnętrzu pojawia się przekonanie, że na próżno wypatrywać pomocy z Jego strony.

I chociaż słowa wypowiedziane przez Jezusa na krzyżu z pozoru potwierdzają nasze myślenie, to jednak trzeba zmierzyć się z tym brakiem nadziei. W jaki sposób?

Jezusowe wołanie to nie rozpacz i jakiś akt desperacji. To przede wszystkim niezmiernie głęboka modlitwa. Prośba o pomoc. Bóg nie jest Bogiem silnych. Nie jest Bogiem tych, którzy niczego nie potrzebują i sami doskonale sobie radzą. Bóg jest Bogiem słabych. Bóg nie jest i nigdy nie będzie gwarantem, że w życiu zawsze będzie mi dobrze. Bóg jednak jest obecny w życiu człowieka zawsze. Także wtedy, kiedy chciałoby się powiedzieć: "Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?". Od kiedy te słowa wypowiedział Jezus, człowiek w takich chwilach nigdy nie jest sam. Zawsze z Jezusem.

            Wspominam młodego człowieka, który przyszedł do szpitala o własnych siłach, ale choroba z czasem zwaliła go z nóg. Cierpliwie przyjmował wszystko, co go spotkało. Kiedy po wielu tygodniach leżał nieruchomo zniszczony przez chorobę i nie mógł się już poruszać, zauważyłem, jak delikatnie porusza ustami, jakby coś mówił, z braku sił jednak głos był prawie niesłyszalny. Nachyliłem się, myśląc, że może czegoś potrzebuje. Usłyszałem jednak powtarzane jak refren słowa: „Jezu, ufam Tobie".

Cierpienia nie da się kochać i o tym dobrze wiemy. Można jednak kochać Jezusa w tym cierpieniu. Krzyż, który masz w ręku, nie jest ani ozdobny, ani stary ani efektowny. Przypomina cierpienie, ale przede wszystkim Jezusa i jego ofiarę. Jest to znak, który trzymany w ręku, tak bardzo blisko, powinien pomóc ukochać Jezusa.

Słowo piąte

A niektórzy spośród stojących tam, słysząc te słowa, mówili: „Oto Eliasza woła" (Mk 15, 33-35). Jezus zaś będąc świadomy tego, że wszystko się dokonało, zawołał - w czym wypełniły się również słowa Pisma:

-Pragnę. (J 19, 28)

             Jezus zwraca się do stojących pod krzyżem z prośbą. Zawiedli się ci, którzy pospieszyli, aby podać mu płyn do zaspokojenia pragnienia. Zdaje się, że przede wszystkim pragnął człowieka, duchowego człowieka, pełnego wewnętrznego piękna, otwartego na miłość.

O swoim pragnieniu mówił w naszym stuleciu do siostry Faustyny: „Pragnę dusz... Pragnę, byś poznała głębiej miłość, jaką pała Moje serce ku ludziom, a zrozumiesz to, kiedy będziesz rozważać Moją mękę. Wzywaj Mojego Miłosierdzia dla grzeszników. Pragnę ich zbawić... Pragnę, aby serce twoje było zawsze na wzór Mego Miłosiernego Serca... Pragnę, aby kapłani głosili Moje wielkie Miłosierdzie względem grzeszników. Palą Mnie promienie miłosierdzia, chcę je wylać dla ludzi. Nie ma nędzy, która by przede wszystkim winien on wzbudzać to najważniejsze pragnienie, za które Jezus oddał swoje życie na krzyżu - pragnienie życia i miłości.

Słowo szóste

A było tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na trzcinę gąbkę namoczoną w occie i podano Mu do ust. Gdy Jezus poczuł smak octu, powiedział:

- Wykonało się! (J 19, 29-30a)

Być może dlatego, że człowiek wreszcie okazał się wrażliwy na to wszystko, co się działo i w odruchu ludzkiej pomocy spełnił to, o co prosił Jezus. I to wielkie pragnienie Jezusa, aby z zatwardziałego, obojętnego na ludzki ból i krzywdę człowiek zmienił się w tego, którego stać choćby na niewielki odruch życzliwości. Stąd to jednoznaczne: „wykonało się".

Tak niewiele miał człowiek do zaoferowania Bogu. Trochę wody wymieszanej z octem. Zresztą nie po raz pierwszy. Kiedy Jezus zapytał: „Ile macie chlebów?" - odpowiedzieli: zaledwie pięć i dwie ryby. Trzeba powiedzieć, że nie było to wiele. Jezus wziął jednak ten dar w swoje ręce. Błogosławił i oddał człowiekowi, do sytości i jeszcze więcej, bo pozostało dwanaście koszów ułomków. Człowiek oddał wtedy wszystko, co miał. Krzyż, który trzymasz w ręku, też znaczy wszystko. Czy to samo znaczy i dla Ciebie? Tylko wtedy jest wystarczająco wiele, jeśli człowiek staje wobec człowieka cały i oddaje się mu całkowicie. Tylko wtedy człowiek zostaje zbawiony i Bóg powie: „wykonało się".

Słowo siódme

Potem zawołał donośnym głosem: "Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego" (Łk 23, 46a) i skłoniwszy głowę, skonał. (J 19, 30b).

            Kiedy wiemy, że ktoś na nas czeka, łatwiej nam zebrać się do drogi. Bóg nieustannie czeka na nas. Wielu musi jednak prosić: „Panie, naucz mnie umierać". Pan Jezus pokazał nam, że potrafi po ludzku umierać. Umierać po bożemu przychodzi człowiekowi znacznie trudniej. Patrzymy na Jego śmierć, na krzyż, i pytamy, jak w ogóle było to możliwe? Jak coś takiego mogło się zdarzyć?

Ściskając krzyż w dłoni, czujesz jego pewne niedopasowanie, ale jednocześnie siłę. Czujesz, że z tym znakiem jest związany Ktoś, kto nie przegrał życia. Ktoś, kto nie poniósł klęski. Czujesz zwycięstwo.

Jezus mimo że odszedł, to jednocześnie pozostał. Dla potrzeby ludzkiego zbawienia po raz kolejny pomniejszył się w swej wielkości i jest obecny pośród nas w Eucharystii. Jest to pokarm, który mieści wszystkie największe tajemnice naszej wiary: mękę, śmierć i zmartwychwstanie. To właśnie w momencie przyjęcia Eucharystii, najczęściej w ciszy z twarzą ukrytą w dłoniach, powierzamy się Bogu: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego". Tylko On może nas przyjąć i tylko u Niego możemy znaleźć p

Skupienie Wspólnoty Krwi Chrystusa w Słupsku.

W dniu 29 kwietnia 2015r. odbyło się jednodniowe skupienie WKC w Słupsku.

Skupienie prowadził ks. Bogusław Witkowski Moderator Wspólnoty w Podregionie Swarzewo przy współudziale członków WKC Barbary Błaszczyk i Heleny Połujańskiej.



Program skupienia.

14.00  -  spotkanie z ks. Proboszczem i członkami WKC na plebanii


15,00 -  Koronka do Miłosierdzia Bożego w kościele pod przewodnictwem ks. Bogusława, cpps.

Po koronce członkowie WKC i  osoby chętne spotkały się w salce na plebanii gdzie był kontynuowany dalszy program skupienia.

Ks. Bogusław  przybliżył historię WKC, omówił sposób prowadzenie spotkania w grupie z rozważaniem Pisma św. i dawanie świadectwa z życia Słowem Życia.

Następnie było dzielenie się świadectwami:
Barbara – o wstąpieniu do Wspólnoty Krwi Chrystusa

Helena – co dało i zmieniło w życiu wstąpienie do WKC
Anna – o wierze
Marzena – o prowadzeniu  przez Pana Jezusa w życiu /miała już kontakt z Domem Misyjnym
 20 lat
temu/
Jerzy – wspominał rekolekcje w Domu Misyjnym
Sabina – osoba samotna poszukująca wspólnoty

Wszystkie osoby dzieliły się swoją wiarą, krzyżami i nawróceniami.

Po świadectwach było rozważanie  Pisma św. Jako kolejny punkt skupienia to wstąpienie do WKC

Janiny Kulig, która bardzo
 długo sympatykiem i wreszcie 
zdecydowała się aby być członkiem.

O godz. 18,00  ks. Bogusław odprawił Mszę św. i wygłosił homilię  o św. Katarzynie Sieneńskiej.

Po Mszy św. rozprowadzane były materiały o duchowości Wspólnoty Krwi Chrystusa i była też przy

tym okazja do rozmów o wspólnocie. Kilka osób wyraziło chęć uczestnictwa w spotkaniach grup,  a także potrzebę następnego skupienia. Ustalona została data na dzień 13 czerwca 2015r.

(H. Połujańska)

Życzenia Wielkanocne dla Kapłanów

Rekolekcje Wielkopostne w Słupsku

Rekolekcje w Słupsku odbyły się w dniach 22-25.03.2015 r.

W parafii p.w. NMP Królowej Różańca Świętego, 

Proboszcz: Ks. Zbigniew Krawczyk

oraz: Ks. Andrzej Szewczyk - opiekun Wspólnoty Krwi   Chrystusa,

Ks. Wojciech Panek, Ks. Łukasz Bikun, Ks. Emil Siemaszko,

 Ks. Roman Molik, Ks. Eugeniusz Łabik

 Ks. Bogusław Witkowski, CPPS -
                      Rekolekcjonista

Rekolekcje prowadził ks. Bogusław Witkowski CPPS ze Swarzewa z Grupą rekolekcyjną.

Barbara B.

    

            Bogdan i Łucja Szewczyk

Ks. Zbigniew Krawczyk - proboszcz

Parafianie

Msza dla dzieci

Ćwiczenia duchowe

Pewien mężczyzna znalazł się w więzieniu. Po paru latach gdy kończyła się jemu kara. Nie był pewny czy rodzina mu przebaczy, czy go przyjmie.

Znak przebaczenia

Napisał list: Nie jestem pewien czy znajdę  miejsce między Wami, czy przyjmiecie ,mnie na nowo, czy wybaczycie. Proszę zatem, o znak. Gdy będę przejeżdżał pociągiem, który jedzie akurat koło domu, aby na jabłonce,  która przed nim rośnie była zawieszona biała chusta. Wtedy będę wiedział, że mogę wysiąść, albo jechać dalej w nieznane. Z drżeniem serca patrzył przez okno pociągu. Gdy pociąg zbliżał się do rodzinnego miejsca zobaczył, nie tylko jedną białą chustę, ale   wiele, wiele chust.                                                                              

Kolejnym ćwiczeniem duchowym był pięknie zapakowany prezent.Ale co w środku? Pozory mogą mylić. Kuszące opakowanie może okazać się błotem, grzechem. 

       Bogdan i Łucja pół godziny przed każdą mszą św. tworzyli klimat do Sakramentu Pokuty

           

Spotkania po mszy św. dla chętnych. Zapoznanie się z charyzmatem Wspólnoty Krwi Chrystusa

Plan rekolekcji:

V NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

22 –25 marca 2015r.
 6.30 – Msza św. z nauką
8.30 – Msza św. z nauką
10.00 – Msza św. z nauką -dzieci
11.30 – Msza św. z nauką -młodzież
13.00 – Msza św. z nauką
16.00 – Msza św. oraz Gorzkie Żale
19.00 – Msza św. z nauką 


PONIEDZIAŁEK - 23 marca 2015
8.00 – Msza św. z nauką 
12.00 – Msza św. z nauką
18.00 – Msza św. z nauką

WTOREK - 24 marca 2015
8.00 – Msza św. z nauką
12.00 – Msza św. z nauką
18.00 – Msza św. z nauką

ŚRODA - 25 marca 2015
8.00 – Msza św. z nauką
12.00 – Msza św. z nauką
18.00 – Msza św. z nauką 

Spowiedź:
poniedziałek, wtorek i środa 
 godz:
 7.30 – 8.30; 
11.30 – 12.30;  
17.15 – 18.30

Stoisko Wydawnictwa Misjonarzy Krwi Chrystusa, to nie tylko sprzedaż, ale również rozmowy

Temat IV - Dziękczynienie Panu Jezusowi za przelanie Przenajdroższej Krwi podczas biczowania

           Kontynuując nasze rozważania na temat siedmiu przelań krwi Chrystusa zatrzymujemy się na kolejnej stacji, którą jest: „Przelanie krwi w czasie biczowania”. Ale zanim dojdziemy do sedna tajemnicy biczowania najpierw spójrzmy na wydarzenia poprzedzające.

1. Jezus przed sądem.           

            Scenę z biczowania Jezusa uprzedza proces sądowy. Doszło do niego w dramatycznych okolicznościach, na które złożyły się zdrada Judasza, ucieczka uczniów, zaparcie się Piotra. Najbliżsi towarzysze drogi, świadkowie cudów i nauczania Jezusa, zawiedli: „Lecz stało się to wszystko, żeby się wypełniły Pisma proroków. Wtedy wszyscy uczniowie opuścili Go i uciekli” (por. Mt 26, 56)               

            Jezus najpierw trafia przed Wysoką Radą na czele z najwyższym kapłanem Kajfaszem. W relacji św. Mateusza przedstawiona jest Wysoka Rada jako ta, która od razu chce zabić Jezusa. Pozorują jednak rozprawę sądową, w czasie której fałszywi świadkowie zaprzeczający sobie nawzajem zeznają przeciwko Jezusowi. Sytuacja się zaostrza kiedy na pytanie: „Czy Ty jesteś Mesjaszem, Synem Bożym?” Jezus odpowiada twierdząco. Rozsierdziło to najwyższego kapłana do tego stopnia, że rozdarł na sobie szaty, podniósł wielki krzyk: „On zbluźnił”! Z takim to oskarżeniem zawiedli Jezusa przed Piłata.

            Kiedy się czyta fragmenty Ewangelii, które opisują sąd Piłata nad Jezusem można odnieść wrażenie, że namiestnik rzymski nie podejmuje pochopnej decyzji, pod wpływem rozzłoszczonego tłumu. Wydaje się nawet, że ułaskawienie dla Skazańca jest jedynym i możliwym wyjściem, że uwolnienie Jezusa to tylko kwestia czasu. Bo to, o co Jezusa oskarżają Żydzi (że jest Mesjaszem, Synem Bożym), dla Piłata nie jest wystarczający argument. A w ogóle słysząc tak sformułowany akt oskarżenia próbuje nawet decyzję scedować na nich: „Weźcie go sobie i osądźcie według swojego prawa” (J 18, 30nn). Ponieważ na niego nalegają czuje się w obowiązku przesłuchać Jezusa. W rozmowie szybko wynika, że Jezus nie ma zapędów politycznych, co pewnie bardzo uspokoiło Piłata. Co więcej usłyszawszy od Jezusa, że „Królestwo moje nie jest z tego świata”, utwierdził się w przekonaniu o niewinności Jezusa (por. J 18, 36-38). Ale żeby sprawa nie opierała się tylko o jego decyzję, Piłat przywołuje zwyczaj jakże popularny w tamtych czasach, ułaskawienie jednego z więźniów w związku ze zbliżającą się Paschą. Piłat będąc przekonany, że w ten sposób doprowadzi do uwolnienia Jezusa a tym samym skazania mordercy Barabasza, stawia ich na równi sobie, przed tłumem. Teoretycznie plan namiestnika był dobry. Miał tylko jedną skazę, zrównując Jezusa z Barabaszem sprowadza Nazarejczyka na poziom przestępcy. Koniec końców Piłat niby nie chciał skazać Jezusa a w rzeczywistości do tego skazania znacznie się przyczynił. Próbował jeszcze ratować beznadziejną sytuację: „Cóż On właściwie złego uczynił?” (Łk 23, 22). Nic to już jednak nie daje. Z rozwścieczonym tłumem nie da się znaleźć kompromisu. Nie pomogły zapewnienia, że ponieważ nie widzi w Nim żadnej winy ubiczuje Go i puści wolno. I tu drugi raz wychodzi słabość Piłata. Po zrównaniu zabójcy Barabasza z Jezusem oto drugi raz wychodzi u Piłata niekonsekwencja. Skoro Jezusa uznał za niewinnego to dlaczego chce go wydać na ubiczowanie?

            My wiemy, że w odrzuceniu i wyniszczeniu Jezusa jest nasze zbawienie. To wszystko miało się stać. Taki był plan zbawienia człowieka co w opisie Męki Jezusa rozważamy zarówno w Niedzielę Palmową jak i później w Wielki Piątek. Padają tam kilkakrotnie tym podobne zwroty: „To wszystko się stało aby się wypełniło Pismo”. Nie mniej jednak decyzje Piłata, czy wcześniej Wysokiej Rady załamują pewien ciąg logiczny co pozwala poddać w wątpliwość ich nierzetelny sąd nad Jezusem z Nazaretu.

2. Biczowanie

            Ten rodzaj kary stosowali zarówno Żydzi jak i Rzymianie. U Żydów jednak biczowanie stanowiło odrębną karę, u Rzymian był to wstęp do ukrzyżowania. Sprzęt do wymierzania tego rodzaju kary był zróżnicowany. Począwszy od giętkich rózg poprzez skórzane rzemienie z metalowymi kulkami bądź ołowianymi haczykami a skończywszy na żelaznych łańcuszkach zakończonych ciężarkami lub kośćmi. Już sam opis tych narzędzi budzi lęk i strach a co dopiero stanięcie wobec perspektywy otrzymania takiej kary.

            Od strony technicznych informacji kara biczowania była stosowana wobec niewolników i przestępców nie posiadających rzymskiego obywatelstwa. Liczba razów była unormowana przez prawo. Nie wolno było zadać więcej niż 40 uderzeń w praktyce uderzano 39 razy (zob. Pwt 25, 2-3). Rzymianie biczowali bez ograniczeń często na tyle na ile żołnierzom dopingowanym przez tłum gapiów, starczyło sił. W wielu przypadkach dopuszczalna ilość uderzeń skutkowała połamaniem żeber, obojczyka nie rzadko na skutek bólu i wykrwawienia kończyło się śmiercią. 

            Według badań nad Całunem Turyńskim stwierdzono, że Jezusa biczowało dwóch mężczyzn jeden wyższego wzrostu drugi niższego. Używano wszystkich wyżej wymienionych rodzajów biczy i zadano Jezusowi ok. 120 uderzeń co wydaje się dawką nie do wytrzymania. 

3. Cierpienia ciała – cierpienie ducha.

            Trudno opisać okrucieństwo biczowania. Była to kara dla winnych, dla złoczyńców, którym ból raniących biczów miał uświadomić, że zrobili coś bardzo złego, nagannego i skłonić do poprawy. A jak ma się wykonanie tej kary wobec niewinnego Jezusa „Baranka bez zmazy”. Okrutne biczowanie, co z wielkim pietyzmem podkreślają teksty „Gorzkich Żalów” bolało Jezusa podwójnie. Bolesna jest świadomość, że otrzymuje karę niezawinioną.

            Jak bardzo boli niesprawiedliwość przekonał się każdy kto doświadczył surowości w wychowaniu. Wiem jak to brzmi dzisiaj kiedy promuje się bezstresowy styl wychowania, ale weźmy taki przykład:

            Np. Każdemu choć raz w życiu zdarzyło się zrobić coś niedozwolonego. (Spokojnie nie będziemy robić teraz publicznej spowiedzi. Chcę tylko uświadomić pewną prawdę na przykładzie z dzieciństwa. Zatem wróćmy do historii sprzed lat). Zrobiłeś coś głupiego, niedozwolonego i zrobiłeś to świadomie, wiedząc jaka może cię spotkać kara. I kiedy twój czyn wyszedł na jaw i otrzymałeś karę jako nauczkę na przyszłość to taka zasłużona kara zawsze mniej bolała. A przypomnijmy sobie momenty, w których otrzymaliśmy karę w postaci, reprymendy słownej czy uwagi z zachowania w szkole z perspektywą bezzwłocznej wizyty rodziców w szkole, - za kogoś. Mam tu na myśli te wydarzenia, których byłeś

(-byłaś) biernym świadkiem. W takiej sytuacji zła ocena z zachowania za czyjąś winę bolała bardziej.

            Zdaję sobie sprawę, że jak każdy przykład, nie wyłączając powyższego, jest niedoskonały. Mam nadzieję jednak, że pomoże nam wejść na właściwy tor prowadzący do zrozumienia myśli zawartej w tytule bieżącego punktu: Cierpienia ciała, które prowadzą do cierpienia duszy.

            Każdego normalnego człowieka niesprawiedliwa kara boli ze zdwojoną siłą. W momentach gniewu aż korci by się odezwać, by zwyczajnie po ludzku się bronić, nie dać sobie wejść na głowę. Ale spójrzmy czego uczy nas Jezus! Nasz zbawiciel wyznacza nam drogę: Jeśli kto chce iść za mną, niech się zaprze samego siebie niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje (Łk 9, 23). Wejdźmy w nasze cierpienia razem z Jezusem. Zaprośmy Go do naszych trudnych doświadczeń. Jeśli w cierpieniu i wyszydzeniu Jezusa dostrzegę ukryty sens to moje cierpienia w połączeniu z Jego cierpieniem stanie się lżejsze, znośne.

I nauczę się w cierpieniu dziękować, błogosławić i uwielbiać Boga. Jak wielką siłę duchową i fizyczną da nam przepracowane cierpienie, „przemodlone” cierpienie. Starajmy się tego uczyć podczas kolejnego dnia skupienia formacyjnego. Niech zagłębienie się w nasze bolesne doświadczenia przed Bogiem pomoże nam wraz z naszym Bogiem zmartwychwstawać.

            W tym celu kolejnym punktem konferencji niech będzie moja osobista rozmowa z Panem Jezusem i poufny list do Niego, który z czasem jeśli będziemy gotowi dzielić się tym z innymi może nam posłużyć jak materiał do wykorzystania podczas Adoracji Najświętszego Sakramentu.

Ps. Tytułem tego listu niech będzie: Wartość cierpienia zasłużonego i niezasłużonego w moim życiu.

Pytanie pomocnicze:

Dla mnie...

ñ  Jak reaguję na zranienia?

ñ  Czy jednoczę własne cierpienia z cierpieniami Chrystusa?

ñ  Czy moje cierpienia potrafię nazwać „błogosławionymi”?

Dla innych...

ñ  Kto cierpi z mego powodu?

ñ  Czy próbuję w miarę możliwości załagodzić cierpienia innych?

ñ  Czy wstawiam się za cierpiącymi niesprawiedliwie?

ñ  Czy pomagam im przez wiarę przyjmować cierpienie i niesprawiedliwość?

Przygotował: ks. Filip P. Pięta, CPPS

      

Temat VI: Dziękczynienie za przelanie Krwi Przenajdroższej w piątej tajemnicy - Drogi Krzyżowej

Wstęp

Kontynuując nasze rozważania nad tajemnicami przelania Krwi przez Jezusa i naszym dziękczynieniem za nie, dziś zatrzymamy się nad kolejną tajemnicą: „Przelania Krwi na Drodze Krzyżowej” Rozważając drogę Jezusa na Golgotę i dźwiganie krzyża, chcemy dziękować Mu za wysiłek, jaki podjął dla zbawienia każdego z nas.

Ewangeliści opisują drogę krzyżową w bardzo krótkich tekstach:

1.Wtedy więc wydał Go im, aby Go ukrzyżowano.
Zabrali zatem Jezusa. A On sam dźwigając krzyż wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota (J 19 16-17)

2.A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego płaszcz, włożyli na Niego własne Jego szaty i odprowadzili Go na ukrzyżowanie. Wychodząc spotkali pewnego człowieka z Cyreny, imieniem Szymon. Tego przymusili, żeby niósł krzyż Jego. Gdy przyszli na miejsce zwane Golgotą, to znaczy Miejscem Czaszki. (Mt 27 31-33)

Rozpoczynamy podróż z Jezusem. Jest to już ostatnia droga naszego Pana. Jakże inna jest ta droga od wszystkich wcześniejszych. Otóż, przypominamy sobie jak Jezus obchodził całą Galileę, aby głosić dobrą nowinę o zbawieniu. Na potwierdzenie swoich słów czynił wielkie rzeczy na oczach tłumów, które lgnęły do Niego. Uzdrawiał chorych, przywracał wzrok ociemniałym, uwalniał opętanych, wskrzeszał umarłych, rozmnażał chleb, uciszał burze.

A teraz…. Idzie ulicami Jerozolimy zupełnie bezsilny. Umęczony aresztowaniem, nocnym uwięzieniem, procesem, biczowaniem, ukoronowaniem cierniem, wyszydzeniem…. Niesie krzyż.

Krzyż

Krzyż po karze palenia żywcem był karą najokrutniejszą. Był haniebną karą przeznaczoną dla niewolników lub tych, którzy nie byli rzymskimi obywatelami.

Wiedza o wyglądzie krzyża (czy tylko belka poprzeczna, czy cały krzyż) dźwiganego przez Jezusa nie wnosi niczego istotnego. Istotniejsze jest to, „z czego był zrobiony”. Jeżeli wiem, co  jest moim krzyżem, rozumiem o jaką materię chodzi Nie jest ważne, jaka była forma krzyża, który uciskała Jego ramiona pocięte uderzeniami bicza. Był „symbolem” ciężaru, jaki przygniatał Mu serce. W duszy Jezusa skumulował się ból wszystkich ludzi. Na jego krzyżu zawisł ciężar nie do zniesienia, ciężar milionów innych krzyży. W tym ciężar mojego krzyża… Krzyż jest „sakramentem” ludzkiego cierpienia, który Bóg przyjmuje, który zakłada z miłości na swoje ramiona.

W krzyżu Chrystusa nic nie zostaje pominięte. Jest tam lament pokrzywdzonego, tragedia zwalnianego z pracy, głód milionów dzieci, męka chorego na raka, wstyd porzuconej, ból fizyczny, udręki moralne…

Golgota

Kara wymagała, aby skazaniec przeszedł przez miasto, by w ten sposób stało się to surową przestrogą dla innych i żeby doznał upokorzenia, szyderstw i bicia.

Nazwa Golgota ( w języku aramejskim – Gulgultha) oznacza czaszkę. Trudno określić dlaczego. Benoit (jeden z cenionych naukowców studiujący opis Męki Pańskiej) tłumaczy: „Dlaczego to miejsce otrzymało taką nazwę? Może dlatego, gdyż ścinano tam głowy skazańców. Istnieje również legenda, według której leżała tam czaszka Adama; kaplica przy Grobie Pańskim wzięła nazwę z tej legendy. Krew Chrystusa miała spłynąć na głowę Adama, stąd wzięła się czaszka prezentowana u stóp naszych krzyży. To jest z pewnością tylko legenda. Choć z historycznego punktu widzenia jest to czysta imaginacja, to z teologicznego jest to cudowna prawda – Krew Chrystusa, nowego Adama, oczyściła pierwszego Adama.” Inni natomiast uważają, że nazwa pochodzi od kształtu góry, który wyraźnie przypomina czaszkę.

Słabość

W opisie drogi krzyżowej u Św. Marka (15,22) znajdujemy wyrażenie „przyprowadzili Go” pozwala nam się domyślać, że Jezus nie mógł już sam iść. Jeśli wczytamy się w tekst św. Mateusza, to Szymon przymuszony na pewnym etapie drogi Jezusa, nie tylko pomagał nieść krzyż, ale niósł go sam. Prawdopodobnie dlatego, że Jezus wycieńczony nie był już w stanie go dźwigać.

Wydaje się jakby Jezus stracił całą swoją moc. Kilka dni temu wkraczał tryumfalnie do świętego miasta a wszyscy krzyczeli: „Hosanna Synowi Dawida!” a teraz, kilka godzin temu ci sami ludzie zaciągnęli Go przed rzymski trybunał i krzycząc: „na krzyż z Nim!” wymusili na Piłacie wyrok śmierci.

Dlaczego Jezus nie okazał swojej boskiej mocy, którą do tej pory eksponował?

Dlaczego ruszył w tę ostatnią drogę odarty z nadprzyrodzonej mocy Boga?

Co Jezus nam pokazuje przez swoją słabość w niesieniu krzyża?

Co mogę zobaczyć na drodze krzyżowej?

Rozważając drogę krzyżową Jezusa, dziękując Mu za Krew przelaną dla naszego zbawienia, możemy zatrzymać się przy wielu stacjach Drogi Krzyżowej, zastanawiając się, co każda z nich mówi do mnie osobiście, na co Jezus wskazuje, abyśmy Go naśladowali. W naszych rozważaniach w tym temacie, zauważmy Jego słabość i wierność.

Znamy zapewne słowa św. Pawła Apostoła, który pisze, jak Pan powiedział do niego: „Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali”. (2Kor 12, 9)

Co oznaczają te słowa? Jezus chciał nam na drodze krzyżowej wskazać jak iść przez życie, aby być zawsze szczęśliwym. Nawet wtedy, kiedy pozornie wszystko jest przeciwko nam i piętrzą się same trudności.

Kluczem do sukcesu jest życie w prawdzie. My bardzo często udajemy przed sobą i przed innymi a również i przed samym Panem Bogiem, że jesteśmy lepsi i silniejsi niż to w rzeczywistości bywa. Zakładamy różnego rodzaju maski, aby nie obnażyć naszej słabości i bezsilności. A Jezus robi odwrotnie. Idąc na Golgotę ukazuje się naszym oczom słaby i bezsilny. Nie niesie swego krzyża szybko i bez cienia zmęczenia. Wręcz przeciwnie – upada po trzykroć, wreszcie nie jest w stanie go nieść zupełnie. Robi to w tym celu, żeby nam ukazać moc bezsilności, która zanurzona jest w Boskiej Wszechmocy. Wielokrotnie Jezus nauczał, że to nie On działa tylko Ojciec Jego. I teraz to udowadnia. Podczas drogi krzyżowej Jezus czerpie siłę nie z siebie, sam jest strzępem pokrwawionego ciała. On oddaje się zupełnie Ojcu i dlatego ma siłę wstać i iść dalej. Jest wierny decyzji, którą powziął w Ogrójcu, aby wypełnić wolę Ojca.

1. Patrzyliśmy wszyscy na ostatnie lata życia świętego Jana Pawła II . Wydawałoby się, że chory i bardzo słaby nie jest zdolny do prowadzenia Kościoła. Niektórzy proponowali mu abdykowanie. On jednak nie zrezygnował i dzięki temu był prawdziwym uczniem i naśladowcą Chrystusa. Zaświadczył wobec całego świata o mocy Bożej ukazując swoją bezsilność i bezradność.

Każdy z nas na pewnym etapie swojego życia widzi jak marne są owoce jego wysiłków, kiedy polega się tylko na sobie. Niektórzy pragną uciec przed tą prawdą i udają siłaczy. Niestety taka postawa prowadzi do frustracji, rozgoryczenia a często i cynizmu. Tylko człowiek, który uznaje swoją słabość, wie, że zdolny jest do największych grzechów i dlatego oddaje się całkowicie Bogu. Taki człowiek potrafi zdobywać najwyższe „szczyty”. Cała jego moc jest w Bogu, a Ten jest Wszechmocny. To niesamowita tajemnica.

Naśladowanie Jezusa

W czternastym rozdziale Ewangelii św. Łukasza znajdujemy takie słowa Jezusa:  «Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. Kto nie nosi swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem.” ( Łk 14, 26-27)

W tych słowach Jezus nie namawia nas do nienawiści, lecz ukazuje, jak ważne jest podejmowanie na drodze swojego życia trudów związanych z głoszeniem Ewangelii. Nie można bowiem być naśladowcą Jezusa nie podejmując lub unikając codziennego krzyża. Jezus nie tylko w ten sposób nauczał, lecz całą swoją naukę potwierdził przykładem swego życia. W tajemnicy przelania Krwi Chrystusa na drodze krzyżowej rozważamy właśnie tę Jego wierność.

2. W telewizji internetowej „Boska TV” w Wielkim Poście 2014 roku ukazały się wypowiedzi/świadectwa różnych ludzi w cyklu „Moja droga krzyżowa”(1) W jednym ze świadectw o. Paweł Krupa OP opowiada, jakie były jego drogi krzyżowe, które odprawiał od dzieciństwa, rozważania, które pisał, ale również jak doświadczył jej osobiście

 „W pewnym czasie bardzo mocno się zakochałem – i tym razem nie był to Pan Bóg. Bardzo mocno to przeżywałem…. Byłem przekonany, że osoba ta nie powinna nawet o tym wiedzieć. Zasadniczo, ja zakonnik, w dodatku spowiednik tej osoby, w tej sytuacji, jedyne, co mogę zrobić „ze strony mojego zakochania, mojego pragnienia” – to mogę umrzeć. To wcale nie było przyjemne . Siedziałem po nocy, rozmyślałem, okropnie wściekły na wszystko, łącznie z Panem Bogiem – że nie ma innej drogi, że nie ma innej rady…. Dlaczego inni mogą a ja nie mogę….?! 

I wtedy zobaczyłem Pana Jezusa na krzyżu (to nie była żadna wizja…) jak wisi, taki przybity i nagle zrozumiałem, że On umarł z miłości! Tu nie jest najważniejsza kwestia wyrównania rachunków, zapłacenia długu Bogu Ojcu, ale chodzi o miłość. Chrystus po prostu nie ma innej drogi, nie ma innej możliwości, żeby powiedzieć, że nas kocha. Kocha – po prostu… Zrozumiałem, że to była jedyna droga, żeby nam powiedzieć że nas kocha!  Kiedy patrzę na drogę krzyżową, widzę tam nieprawdopodobną miłość. I rozumiem, że On nie miał innej drogi, że to była absolutnie jedyna i właśnie ta, którą należało podjąć.”

Nadziei dodaje nam myśl, że skoro Bóg dopuścił na nas krzyż, to sam doda nam siły w jego niesieniu. W Starym Testamencie znajdujemy słowa: „Nie złamie trzciny nadłamanej,
nie zagasi knotka o nikłym płomyku. (Iz 42,3) To słowa otuchy dla nas. Bóg potrafi zdziałać cuda w człowieku, który otwiera swoje serce na działanie Boga. Ale to serce otwiera się żyjąc w pokorze, uznając prawdę na temat swojej słabości. Ktoś, kto nie widzi swoich wad i grzechów nie jest w stanie przyjąć łaski od Boga. Dlatego najczęściej Bóg tworzy na najmarniejszym materiale. Im bardziej jesteśmy świadomi własnej słabości tym bardziej Bóg może działać w nas.

Jezus zaprasza nas na swoją drogę krzyżową. Zaprasza do podjęcia trudów naszego codziennego życia. Nie jest to droga, którą musimy iść sami. Wcześniej, przed nami tą drogą przeszedł On sam i pokazał nam którędy powinniśmy iść.

Podobnie jak w górach są oszlakowane drogi, tak i w naszym życiu jest jeden bardzo trudny, ale najciekawszy i najowocniejszy szlak. Jest to szlak zaznaczony na czerwono – Krwią Chrystusa. Szlak, który prowadzi przez niziny prawdy o swojej słabości i wyżyny prawdy o wielkiej mocy Boga, który chce nam pomagać. On będzie naszym prowiantem i naszym najlepszym towarzyszem w drodze. Obyśmy chcieli wejść na ten szlak.

1. Idź do kaplicy, przed Jezusa Obecnego w Najświętszym Sakramencie lub ukrytego w tabernakulum, pomyśl o Twojej drodze życia, o trudnościach na niej, o upadkach, o Twojej słabości i podziękuj Mu za to wszystko. Wyobraź sobie, że w największych Twoich problemach i trudnościach Jezus był przy Tobie. Przytul się do Niego i powiedz Mu, że Go kochasz… On tak bardzo tego pragnie!
2.  Jeśli możesz, podziel się z innymi Twoim świadectwem życia, w którym widać Boże działanie w sytuacji, gdy przyznajesz się do swojej słabości i bezradności i powierzasz ją Bogu.
3.  Dziękujmy na modlitwie za trudności naszego powołania – w małżeństwie, w rodzinie, do Wspólnoty, bycia animatorem i in. - i prośmy o wytrwanie w wierności.

Literatura:

Alessadro Pronzato – „Różaniec rozważania” Wydawnictwo Salwator Kraków 2001

(1)  – adres strony: www.youtube.com/watch?v=VyIpxkdy39Q&list=PLXVsguxefloaU0FuckLxvwPYziVm-Au_V&index=1

Dni Skupienia dla animatorów diecezjalnych i parafialnych WKC

Temat V: Dziękczynienie za przelanie Krwi Przenajdroższej podczas cierniem koronowania

Słowo Życia: " Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili".”  (Mt 25,40)

Rozważanie w grupach:                    (Mt 25,31-46)

Piątek  23.01.15 r.

16.30 Okazja do rozmów animatorów z ks. Bogusławem cpps

Sprawy organizacyjne – np. ekonomia diecezji(H. Połujańska, L. Malec- sekretariat WKC pokój 209 II pietro).

18.00 Kolacja

19.15  Msza św. w kaplicy(świadectwo)

20.30 Konferencja, temat V, w auli

Cisza nocna !

Okazja do rozmów i Sakramentu Pokuty !

Sobota 24.01.15 r. Dzień ciszy i wymiany doświadczeń

7.30 Pobudka

8.00 Jutrznia w kaplicy dla wszystkich

8.30 Śniadanie, zmywanie naczyń

- spotkanie animatorów grup ze skupienia

10.00 Spotkanie w auli

10.30 Adoracja Najświętszego Sakramentu w kaplicy dla animatorów diecezjalnych 

i parafialnych (modlitwa przed Panem nad oceną stanu WKC 
i kierunkiem na przyszłość)

10.30 Konferencja dla pozostałych uczestników dnia skupienia (przedszkole)

12.30 Wspólna Adoracja w intencji WKC w Podregionie uroczyste błogosławieństwo i zakończenie Adoracji

13.30 Obiad i zmywanie naczyń

- spacery, okazja do Sakramentu Pokuty i rozmowy duchowej.

16.00 Wspólne rozważanie Pisma św. dla pozostałych uczestników skupienia.

16.00 Wymiana doświadczeń i dzielenie się owocami z porannej Adoracji (spotkanie w auli dla animatorów diecezjalnych i parafialnych)

18.00 Przerwa

18.15 Msza św.

19.00 Kolacja(zmywanie naczyń)

20.15 spotkanie animatorów diecezjalnych i parafialnych z Radą Podregionu WKC (aula)

 20.15 Wymiana doświadczeń(pozostali uczestnicy skupienia)

21.00  Spotkanie z Misjonarzem CPPS- Ks. Ignacy, dla pozostałych uczestników skupienia (przedszkole)

- okazja do Sakramentu Pokuty i rozmowy duchowej Cisza Nocna !

Niedziela 25.01.15 r.

6.30 Pobudka

7.00 Msza św. i ogłoszenie nowych animatorów WKC Podregionu  i Diecezji

8.00 Śniadanie

- spotkanie dla wszystkich (przedszkole)

Serdecznie Dziękujemy Tym, którzy pracują na furcie, w kuchni, oraz animatorom muzycznym, liturgicznym –Animatorom Podregionu, Animatorom diecezjalnym i Braciom z WKC za przygotowywanie Liturgii.

--------------------------------------------

Animatorzy muzyczni: Teresa Junkier, Teresa Kłos.                

Animatorzy liturgiczni (czytania, psalm, psalmy jutrzni i nieszporów, modlitwa wiernych…): Helena Połujańska, Lucyna Malec. Przygotowanie Liturgii: Bracia WKC

AMDG !