Odpust Św. Kaspra u Św. Wojciecha w Olsztynie

Odpust Świętego Kaspra del Bufalo w Olsztynie

25 października 2019 r. w parafii w. Józefa w Olsztynie odbył się Odpust Świętego Kaspra del Bufalo.

Przygotowania do agapy.

Wspólnota prowadzi Adorację.

Ks. Janusz Rytuba wita Księży opiekunów i Wspólnoty.

List w. Pawła do Rzymian czyta Teresa .

Ks. Andrzej Szymański głosi Ewangelię i homilię.

Wstąpienia do Wspólnoty - Czesia, Wiesia, Marianna, Stefan i Piotr.

Dary od Wspólnoty Krwi Chrystusa

Odpust Św. Kaspra del Bufalo w parafii Chrystusa Odkupiciela w Olsztynie

25 października w parafii Chrystusa Odkupiciela w Olsztynie odbyły się uroczystości odpustowe poświęcone  Świętemu Kasprowi del Bufalo.

O godz. 10 - Wspólnota Krwi Chrystusa prowadziła Różaniec Maryjny.

O godz. 10,30 odbyła się uroczysta Msza Święta, którą prowadzili Ks. Andrzej Szymański i Ks. MarekKępa.

Ksiądz Marek wita gości na Mszy Św.

Ks. Andrzej rozpoczyna Mszę Świętą.

Zosia czyta list Św. Pawła do Rzymian

Słuchamy Ewangelii!

Ks. Andrzej głosi Homilię.

Halina , Maria i Bożena wstępują do Wspólnoty.

Helena czyta modlitwę wiernych

Składamy dary.

Wierni uczestniczą we Mszy Św. odpustowej.

Po Mszy Świętej Ks. Andrzej pobłogosławił nas relikwiami świętego Kaspra.

Halinka, Maria i Bożena - nowe członkinie z księżmi.

Szefowa WKC - Janka Pierzchalska

Przy wspólnym stole na agapie.

A teraz coś dla ducha - wydawnictwa WKC.

Odpust Św. Kaspra del Bufalo w Bartoszycach

23 października 2019 r. w Bartoszycach w parafii w. Jana Ewangelisty.

Przygotowania do agapy

Różaniec Maryjny mówią wierni i członkowie WKC

Czytanie listu przez członkinię WKC

Psalm śpiewała  - Krystyna Grodź.

Ks. Andrzej Szymański czyta Ewangelię i głosił Homilię.

Dary członków WKC w Bartoszycach.

Agapa w kawiarence parafialnej.

Temat na październik

      

MARYJA, WYPEŁNIAJĄCA WOLĘ BOGA – SŁUŻEBNICA PAŃSKA.

        Maryja pragnie poświęcić całą siebie osobie i dziełu swojego Syna. Będąc zupełnie poddaną Zbawicielowi i pod Jego zwierzchnictwem, z łaski Bożej, służy tajemnicy odkupienia. Przez słowa, które kieruje do Bożego posłańca: Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa (Łk 1, 38). Niewiasta z Nazaretu wyraża zupełną zgodę na realizację woli Bożej w swoim życiu, przyjmuje dzieło odkupienia Syna, który ma się z Niej narodzić i całkowicie poddaje się wpływowi Ducha Świętego. Tytuł, którym określa się Maryja w chwili zwiastowania, obrazuje Jej usposobienie, charakter i człowieczeństwo, w przeciwieństwie do wielu innych określeń, które wskazują na Jej wybór, powołanie oraz funkcję w planie Bożym. Mówiąc o sobie: Służebnica Pańska, przez ubóstwo, pokorę i ukryte życie Maryja wskazuje, że wszystko w Jej życiu pochodzi od Boga. Jest świadoma, że całe Jej bogactwo, to wyjątkowe wybranie przez Boga, który napełnia Ją swoją łaską. Dlatego realizuje wolę Stwórcy w postawie pokory i posłuszeństwa sługi. Nic w Niej nie przysłania i nie ukrywa wyjątkowej potęgi Wszechmogącego. Jako uboga służebnica, Maryja jest utożsamiana z całym narodem wybranym, niejednokrotnie nazywanym w Starym Testamencie sługą np.: Oto mój Sługa, którego podtrzymuję. Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął(Iz 42, 1). Księga Pisma Świętego podaje wiele definicji sługi i służby. W Księdze Królewskiej Gahazi jest sługą Elizeusza (por. 2 Krl 4, 12), czyli tym, który spełnia rolę osobistego pomocnika, Jozue, jako sługa Mojżesza jest Jego uczniem i potencjalnym następcą (por. Wj 24, 13), sługa Abrahama, to z kolei Jego zaufany pracownik (por. Rdz 24, 2). Sługa posiada swojego przełożonego tj. człowieka sprawującego nad nim nadzór, któremu jest poddany. Bycie sługą zobowiązywało do okazywania szacunku swojemu panu, przełożonemu, do szukanianie swojego, leczjego dobra.

Najważniejszą cechą sługi według Biblii jest wierność. Potwierdzeniem tego są słowa św. Pawła, który mówi o nakazie wierności swoim panom (por. 1 Kor 4, 2). Służenie Bogu było nakazem obejmującym wszystkich. Ludzie, którzy pełnili dla Niego szczególną służbę, uważani byli za sługi Boże lub sługi Pańskie. Tytuł ten przysługiwał królom (por. 2 Krl 19, 34), prorokom (por. 1 Krl 14, 18, 2; Krl 14, 25; Iz 20, 3).Stosowano go także dla określenia całego narodu Izraela (por. Iz 41, 8, Ps 136, 22) oraz Mesjasza (por. Iz 52, 13; Za 3, 8). Służba Bogu wiązała się ze sprawiedliwością, prawością i kultem (por. Iz 32, 17, 53). Zmiana rozumienia służby następuje wraz z przyjściem Jezusa, który przyszedł nie po to, aby Mu służono, lecz po to, aby służyć (por. Mt 20, 28). Służba w życiu Jezusa nabiera konkretnego wymiaru, nie jest tylko symbolem, ale wykonaniem konkretnych czynności, np. umywanie stóp podczas Ostatniej Wieczerzy (Por. J 13, 1-17). Służba wobec bliźniego zaprowadziła Chrystusa na krzyż. Postawa Jezusa jest pewnego rodzaju testamentem, ze wskazaniami do naszego postępowania wobec bliźnich (zob. Mt 23, 8-12).

Maryja, będąc uboga, zalicza się także do ubogich Jahwe, grupy żyjącej w Izraelu, oczekującej w pokorze, pobożności i wierze nadejścia Mesjasza. Biblia, opisując niedole i ciężki los ludzi ubogich, często przedstawia je, jako wynik postępowania niesprawiedliwej władzy. Niejednokrotnie wspomina o tym, że ludzie ubodzy byli pozbawieni wszelkich praw, opuszczeni przez rodzinę i najbliższych. Jednak to ubóstwo, którego doświadczali często, przyczyniało się do głębszej ufności Bogu. Prorocy w swoim przepowiadaniu upominali tych, którzy gnębili, biednych potrzebujących pomocyludzi. Ubóstwo jest pewną postawą i stanem religijnym. Ubogi to ten, który nic nie posiada, całkowicie polega na Panu. Do ludzi, którzy z takim nastawieniem oczekiwali Zbawiciela można zaliczyć: Zachariasza, Elżbietę, Symeona, Annę, Józefa, oraz inne osoby, które pokładały swoje życie w Bogu licząc tylko na Niego. Ubóstwo Maryi, zalicza Ją do grona pewnej grupy, ale przede wszystkim jest jej cechą osobistą. Wyraża się w Jej uniżeniu, ukrytym życiu pośród szarejcodzienności, w zamieszkaniu w pogardzanym mieście, w przynależności do najbardziej pospolitej warstwy społecznej. Bógwybierając Maryję na Matkę Jezusa chce Ją mieć właśnie taką: ubogą, skromną, aby mocniej pokazać światło swojej łaski. W czasie Zwiastowania, Bóg objawia się ubogiej i pokornej dziewczynie z Nazaretu (por. Łk 1, 48; 2, 7. 24), aby powołać Ją do szczególnej misji. Jest to tajemnicze spotkanie Trzykroć Świętego Boga ze słabym i kruchym człowiekiem. Przez powołanie małych i słabych w oczach tego świata, Bóg zawstydza wyniosłych i możnych (por. 1 Kor 1, 27-29).

Wiele przykładów takiego powołania zawierają biblijne opisy np.: Gedeon pochodził z najbiedniejszego rodu w pokoleniu Manassesa i był ostatni rangą w domu swego ojca (por. Sdz 6, 15), Mojżesz miał problemy z mową (por. Wj 4, 10-12), pierwsi uczniowie Jezusa byli rybakami (por. Mt 4, 18). Bóg powołując słabych ukazuje swoją chwałę, chce, by powołani mieli świadomość, że cała ich wielkość jest w Nim. Ta właśnie świadomość towarzyszyła Maryi. Słowa skierowane do Bożego posłańca: Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa(Łk, 1, 38), są wyrazem największej i decydującej wiary Maryi i są

Animator nr 23

  Nasz   Animator

                                                                     Wspólnota Krwi Chrystusa

                                                                      Podregion Swarzewski

                                                                      Dom Misyjny Świętego Józefa,                                                                               Swarzewo                                                                                                              ul. ks. Pronobisa 6a, 84–100 Puck                                                                          tel. (58) 674 14 29                                     http://dommisyjnyswarzewo.blogspot.com/

                                                                                             

                                                                                                               Wrzesień 2019 Nr. 23

Błogosławiona Krew Jezusowa.

Drodzy Animatorzy, Członkowie i Sympatycy WKC! 

 

W dniach 27-29 września br. w naszym Domu Misyjnym w Swarzewie miało miejsce pierwsze spotkanie animatorów parafialnych i diecezjalnych w nowym roku formacyjnym 2019/2020. Tym razem w gronie 35 osób weszliśmy w nowy temat roku formacyjnego WKC 2019/2020. Brzmi on: POKORA BRAMĄ WSZYSTKICH CNÓT. Sam temat sugeruje, że pokora otwiera nas na wszystkie cnoty, a bez niej o cnotach trudno mówić. Nic dziwnego. Sam Jezus mówił o sobie, że jest cichy i pokorny sercem.

Na wstępie warto przypomnieć, że pokora to nic innego, jak życie w prawdzie. Ta prawda dotyczy zarówno nas samych, jak i innych ludzi, a przede wszystkim Pana Boga.

Przyjrzeliśmy się jak to było w życiu św. Teresy z Avila. 

Dla św. Teresy pokora i prawda kroczą razem na drodze duchowej. To jej głębokie przekonanie wywodzi się bez wątpienia z doświadczenia wewnętrznego. Kiedy Teresa pojmuje, że Bóg jest Prawdą, bez początku i końca, i że „wszystkie pozostałe prawdy zależą od tej prawdy, tak jak wszystkie pozostałe miłości od tej miłości, i wszystkie inne potęgi od tej potęgi” (Ż 40,4), pojmuje również, że wszystko to, co nie jest miłe Bogu, jest kłamstwem (Ż 40,1).

Dzięki przeżytemu doświadczeniu i owocom, które jej to doświadczenie przyniosło, prosi, aby „w naszych sercach zawsze była obecna prawda” (Droga doskonałości [D] 20,4), jako znak i potwierdzenie Bożej miłości, jako że „ci, którzy prawdziwie miłują Boga, nie miłują niczego innego poza prawdą” (D 40,3).

Św. Teresa poznaje Boga przez to, co On w niej uczynił. Wie, że jest darzona przez Boga względami i z tą samą siłą wie, że wszystko otrzymała od Niego (Ż 10,2). Nic nie było jej osiągnięciem, ale dynamicznym rozwojem wynikającym z pojawienia się w niej Boga, który „nigdy nie nuży się dawaniem”. To rozpoznanie jest logiczną konsekwencją zdrowej terezjańskiej zasady – „życia w prawdzie”, ponieważ dla Teresy nie jest prawdziwą pokorą nie uznawać, że Pan daje nam dary. Wręcz przeciwnie, istota tkwi w przyjęciu ich, zaangażowaniu się, radowaniu się i dzieleniu nimi.

Autobiograficzna relacja Teresy z Ávila jest pokornym, szczerym i przejrzystym wyznaniem tego, kim ona sama jest i co otrzymała. Dla Teresy poznanie samej siebie niesie ze sobą odpowiedzialne i wdzięczne uznanie wszystkich otrzymanych dóbr, od cech i wartości ludzkich, po cnoty, które rozwijają się równocześnie z łaskami mistycznymi. Teresa przeżyła to, czego naucza. I dlatego w miarę jak postępuje w życiu duchowym, osiąga coraz jaśniejsze poznanie siebie samej, jako osoby ubogaconej przez Boga, nie uważając zarazem siebie za wyjątek. Wręcz przeciwnie, opowiada wszystko to, co wydarzyło się w niej, aby Bóg był bardziej znany w swojej wspaniałomyślności i abyśmy wszyscy byli świadomi, że On nie ma względu na osoby, że również dziś, w każdym czasie sprzyja temu, kto z pokorą przyjmuje to, czego Pan chce nam udzielić.

Każdy zatem z nas powinien rozumieć swoje miejsce na ziemi w odniesieniu do Wielkości i Miłości Pana Boga. Powinien też znać zarówno swoje słabości jak i możliwości, aby móc nad sobą pracować. Aby móc zwalczać swoje wady, złe przyzwyczajenia, złe skłonności, a rozwijać swoje talenty, swoje dary, które otrzymał od Pana Boga. Każdy też powinien być świadomy, że do tej pracy nad sobą, potrzebna jest łaska Boża. Kiedyś w Małym Katechizmie napisano, że łaska Boża koniecznie potrzebna jest nam do zbawienia. Inaczej mówiąc zawsze trzeba troszczyć się, aby żyć w łasce uświęcającej unikając grzechu i korzystając z sakramentów świętych. Skoro pokora jest bramą wszelkich cnót, to na początku warto zająć się problemem jej przeciwstawienia, jako czymś, co zamyka drogę cnotom i prowadzi nas na manowce zła. Jak łatwo się domyśleć, tym czymś jest pycha.

Jak można przeczytać w ST, ten grzech nie powstał na ziemi, jak grzech pierworodny, który można nazwać nieposłuszeństwem Panu Bogu. Pycha powstała w niebie, gdzie upadłe anioły pod przewodnictwem najpiękniejszego inajmądrzejszego z nich, Lucyfera, zbuntowały się przeciw Panu Bogu zarzucając Mu niesprawiedliwość i że źle rządzi światem. Na szczęście zwyciężyli Aniołowie pod przewodnictwem, jeśli tak można powiedzieć, Archanioła św. Michała.

NAJBLIŻSZE TERMINY

05.10.2019 – Odpust parafialny św. Kaspra z modlitwą o uzdrowienie w parafii pw. św. Jerzego w Kętrzynie. Msza św. odpustowa – godz. 14.00. Po mszy św. – Agapa (diec. warmińska)

06.10.2019 – Homilie w parafii pw. św. Jerzego w Kętrzynie

08.10.2019 – Odpust diecezjalny św. Kaspra w Archidiecezjalnym Domu Pielgrzyma „Totus Tuus” w Szczecinie. Msza św. odpustowa – godz. 12.00. Po mszy św. – Adoracja. Następnie: Konferencja –Agapa (diec. szczecińska)

10.10.2019 – Odpust diecezjalny św. Kaspra w parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski w Elblągu – 25 rocznica istnienia WKC w Elblągu. Msza św. odpustowa – 18.00. Po mszy św. – Agapa (diec. elbląska)

14.10.2019 – Odpust parafialny św. Kaspra w parafii pw. Świętej Trójcy w Gdyni – Dąbrowa. Msza św. odpustowa – godz. 18.00. Po mszy św. – Agapa (diec. gdańska)

16.10.2019 – Odpust diecezjalny św. Kaspra w parafii pw. Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej w Toruniu. Msza św. odpustowa – godz. 18.00. Po mszy św. – Agapa (diec. toruńska)

17.10.2019 – Odpust parafialny św. Kaspra w parafii pw. bł. Doroty z Mątew w Gdańsku. Msza św. odpustowa – godz. 18.00. Po mszy św. – Agapa (diec. gdańska)

19.10.2019 – Odpust św. Kaspra w Domu Misyjnym w Swarzewie. Msza św. odpustowa – godz. 12.00. Po mszy św. – Adoracja i Agapa (diec. gdańska)

20.10.2019 – Odpust diecezjalny św. Kaspra w parafii pw. Ducha Świętego w Gdańsku – Obłuże. Msza św. odpustowa – godz. 13.30. Po mszy św. – Adoracja i Agapa (diec. gdańska)

21.10.2019 – Odpust diecezjalny św. Kaspra w parafii pw. św. Katarzyny – Starogard Gdański. Adoracja– godz. 16.30. Msza św. odpustowa– godz.17.30. Po mszy św. – Agapa(diec. pelplińska)

23.10.2019 – Odpust parafialny św. Kaspra w parafii pw. Jana Ewangelisty – Bartoszyce. Msza św. odpustowa – godz. 18.00.

24.10.2019 – Odpust diecezjalny św. Kaspra w parafii pw. św. Józefa w Olsztynie. Adoracja – godz. 14.30. Msza św. odpustowa – godz. 15.00. Po mszy św. – Konferencja i Agapa (diec. warmińska)

25.10.2019 – Odpust parafialny św. Kaspra w parafii pw. Chrystusa Odkupiciela – Olsztyn. Msza św. odpustowa – godz. 10.30. Po mszy św. – Agapa (diec. warmińska)

26.10.2019 – Odpust parafialny św. Kaspra w parafii pw. św. Urszuli Ledóchowskiej w Gdańsku – Chełm. Msza św. odpustowa – godz. 18.00. Po mszy św. – Agapa (diec. gdańska)

27.10.2019 – Odpust diecezjalny św. Kaspra w parafii pw. św. Wojciecha w Olsztynie. Msza św. odpustowa – 12.00. Po mszy św. – Agapa (diec. warmińska)

17.11.2019 – Niedziela Misyjna w parafii pw. św. Franciszka z Asyżu w Gdańsku.

22-24.11.2019 – Skupienie dla animatorów w Swarzewie

ks. Andrzej Szymański, CPPS

Odpust Św. Kaspra del Bufalo w Elblągu.

10 października w parafii Matki Bożej Królowej Polski w Elblągu  odbyły się uroczystości obchodów 25 lecia istnienia Wspólnoty Krwi Chrystusa i msza odpustowa poświęcona w. Kasprowi del Bufalo.

Wspólnota prowadzi Różaniec Maryjny.

List w. Pawła czyta Teresa .

Ewangelię czta Ks. Andrzej Szymański.

Modlitwę weirnych przedstawia Barbara.

Dary członków Wspólnoty.

Msza  św.

Agapa w przykościelnej kawiarence przygotowana przez członkinie Wspólnoty.

ZAPRASZAMY  do Elbląga.

Wspólnota Krwi Chrystusa w Elblągu obchodzi 25 lecie działania.
Zapraszamy na uroczystości rocznicowe i mszę odpustową ku czci św. Kaspra 10 października o godz. 17 do Kościoła pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski w Elblągu, ul. Robotnicza 69 .