Statut Regionu Polskiego Wspólnoty Krwi Chrystusa
Rozdział I
Postanowienia ogólne
§ 1
Wspólnota Krwi Chrystusa zwana w skrócie WKC, jest publicznym stowarzyszeniem wiernych. Została powołana i działa na terenie Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie Statutu Generalnego Unione Sanguis Christi zatwierdzonego przez Papieską Radę ds. Świeckich dnia 24 maja 1988 poz. 714/88/S-61/A-58. Art. 4, oraz w oparciu o przepisy Kodeksu Prawa Kanonicznego (kan. 312 – 320) i jest organizacją kościelną w rozumieniu art. 34 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz.154 ze zm.) i prawa obowiązującego na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.
§ 2
Siedzibą Wspólnoty Krwi Chrystusa jest Częstochowa: Sekretariat Krajowy WKC
ul. Mąkoszy 1 42-200 Częstochowa
§ 3
1. Struktura terytorialna Regionu Polskiego Wspólnoty Krwi Chrystusa obejmuje obszar Polski z podziałem na podregiony, diecezje i parafie.
a) Podregion Częstochowski – z siedzibą w Częstochowie, swoim zasięgiem terytorialnym obejmuje następujące diecezje : częstochowską, bielsko-żywiecką, gliwicką, kaliską, katowicką, kielecką, krakowską, legnicką, opolską, sosnowiecką, świdnicką, tarnowską, wrocławską i zielonogórsko-gorzowską;
b) Podregion Ożarowski– z siedzibą w Ożarowie Mazowieckim, swoim zasięgiem terytorialnym obejmuje następujące diecezje : białostocką, drohiczyńską, ełcką, łomżyńską, łowicką, łódzką, płocką, radomską, siedlecką, warszawską, warszawsko-praską, i włocławską:
c) Podregion Swarzewski – z siedzibą w Swarzewie, swoim zasięgiem terytorialnym obejmuje następujące diecezje : bydgoską, elbląską, gdańską, gnieźnieńską, koszalińsko-kołobrzeską, pelplińską, poznańską, szczecińsko-kamieńską, toruńską i warmińską,
d) Podregion Zamojski – z siedzibą w Łabuńkach, swoim zasięgiem terytorialnym obejmuje następujące diecezje : lubelską, przemyską, rzeszowską, sandomierską i zamojsko-lubaczowską.
2. WKC może rozszerzać się z Polski na inne Kraje, działając za zgodą Rady Krajowej i biskupa miejsca.
§ 4
Wspólnota Krwi Chrystusa na terenie RP działa pod kierownictwem i odpowiedzialnością Moderatora Krajowego WKC i na podstawie przepisów niniejszego Statutu.
§ 5
Znakiem Wspólnoty Krwi Chrystusa jest krzyż grecki z czerwonym okrągłym polem w centrum symbolizującym krew Zbawiciela.
§ 6
Wspólnota Krwi Chrystusa ma prawo używać własnego logo, hymnu, sztandaru i pieczęci.
§ 7
Wspólnota Krwi Chrystusa działa poprzez swoje organa ustanowione niniejszym Statutem.
Rozdział II
Reguła życia
§ 8
1. Tajemnica Paschalna. Motywem przewodnim życia członków WKC jest Krew Chrystusa, która jest wyrazem tajemnicy paschalnej. Formacja WKC zakłada, że członkowie będą uczyli się „dawać w życiu własną krew razem z krwią Chrystusa” (SG 4). Każdy otwiera z miłością swoje serce dla krwawiącego Zbawiciela, mistycznie obecnego w trudnościach, cierpieniach, w samotności oraz niesprawiedliwości i ofiaruje się z Nim Ojcu Przedwiecznemu dla zbawienia świata.
2. „Wołanie krwi”. Wspólnota otwiera się także na „wołanie krwi” płynącej w ludzkich zranieniach. Idzie kochając i służąc przez modlitwę, przez przykład własnego życia i konkretną pomoc.
3. Eucharystia. Członkowie Wspólnoty Krwi Chrystusa starają się jak najczęściej, nawet codziennie uczestniczyć w Eucharystii i przyjmować Komunię Świętą. Odnowieni w miłości Chrystusa, chcą świadomie być „Mistycznym Ciałem” i „Krwią Chrystusa”. Udział w liturgii eucharystycznej jest dla członków źródłem, z którego czerpią siły i światło do życia Eucharystią w codziennych sprawach każdego dnia. Z tej szczególnej więzi z Jezusem Eucharystycznym wypływa także nabożeństwo, wyrażające się m.in. w osobistych i wspólnotowych spotkaniach z Nim na adoracji Najświętszego Sakramentu.
4. Słowo Boże i modlitwa. Członkowie Wspólnoty Krwi Chrystusa w ramach codziennej modlitwy wybierają przynajmniej jedną z modlitw do Krwi Chrystusa i praktykują rozważanie Słowa Bożego, by być bardziej wolnymi dla Boga, oceniając wszystkie codzienne sprawy w świetle wieczności. Przez praktykę „Słowa Życia” członkowie grup Krwi Chrystusa pragną coraz wierniej żyć w obecności Boga i wypełniać Jego wolę.
5. Jedność przez Krew Chrystusa. Członkowie Wspólnoty Krwi Chrystusa dążą do tego, by przez wiarę stawać się duchową rodziną, w której pomagają sobie wzajemnie przez dobra duchowe i materialne (por. Dz. 2, 34-37). Przez ofiarę przelanej krwi, Chrystus pojednał ziemię z niebem i ludzi pomiędzy sobą (por. Kol 1, 20), dlatego wszędzie, gdzie są członkowie WKC starają się być znakiem jedności, której Bóg pragnie dla swoich uczniów (por. J 17, 21).
Więź miłości wzajemnej, prowadząca do jedności jest najlepszym fundamentem dla niesienia pomocy wszystkim potrzebującym. Krew Chrystusa jako prawdziwy skarb serca (por. Mt. 6, 21) uwalnia od przywiązania do dóbr materialnych i pomaga dzielić się z innymi, aby budować Królestwo Boże.
6. Pokora i posłuszeństwo. Krew Chrystusa jest dla członków WKC znakiem miłości Bożej objawionej przez uniżenie się Syna Bożego, który ogołocił samego siebie dla naszego zbawienia stając się człowiekiem (por. Flp. 2, 6n). W duchu tradycji św. Kaspra każdy stara się przede wszystkim o pokorę, która wg słów Świętego jest „bramą wszystkich innych cnót”. Posłuszeństwo Chrystusa aż do przelania krwi na krzyżu (por. Flp. 2 8 ), jest wzorem naszego posłuszeństwa – członków Wspólnoty.
7. Nawrócenie i pojednanie. Chrystus odkupił nas „nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale swoją drogocenną Krwią, jako Baranka niepokalanego i bez zmazy” (por. 1P 1, 18-19). Świadomi tej wielkiej ceny członkowie WKC podejmują codzienną drogę nawrócenia, aby stać się świętymi, na wzór Tego, który ich powołał (por. 1P 1, 15). Krew Chrystusa przynagla do pojednania z Bogiem, samym sobą i z innymi ludźmi.
8. Wzory życia. Członkowie Wspólnoty Krwi Chrystusa spoglądają na przykład swoich Patronów, szczególnie na Maryję, którą czczą jako Matkę i Królową Przenajdroższej Krwi, św. Kaspra del Bufalo, św. Franciszka Ksawerego, św. Marię De Mattias, św. Katarzynę Sieneńską. Ich życie przypomina zawsze o powołaniu członków Wspólnoty do świętości i daje nowe siły, do wypełniania swojej misji w Kościele i świecie współczesnym.