Ostatnie pożegnanie!

Z żalem żegnamy naszą siostrę Janinę Fiedorowicz z parafii św. Jerzego w Kętrzynie. Odeszła do Pana  2 stycznia w wieku 79 lat. Siostra Janka służyła Wspólnocie 23 lata. Dziękujemy jej za gorliwą wiarę, koleżeństwo i uczynność. Niech odpoczywa w pokoju wiecznym AMEN.

Orszak Trzech Króli w Olsztynie!

 A to Orszak w Olsztynie!

Zgodnie z tradycją piszmy tak!

Ostatnie pożegnanie!

Dzisiaj 5 stycznia pożegnaliśmy naszą siostrę Stanisławę Jaranowską, byłą animatorkę Wspólnoty Krwi Chrystusa w parafii Św. Józefa w Olsztynie. Siostra Stasia odeszła do Pana w wieku 87 lat. Dziękujemy jej za wielki wkład pracy dla Wspólnoty. Niech odpoczywa w pokoju wiecznym! Amen.

Niech Wam Bóg błogosławi!

Bądź zawsze blisko tych, których  kochasz, mów im głośno, 

jak bardzo ich potrzebujesz, jak ich kochasz i bądź dla nich 

dobry, miej czas, aby im powiedzieć "jak mi przykro", 

"przepraszam", "proszę", "dziękuję" i wszystkie inne słowa 

miłości, jakie tylko znasz. 

 Proś więc Pana o siłę i mądrość, abyś mógł/a je wyrazić. 

Okaż swym przyjaciołom i bliskim, jak bardzo są ci potrzebni. 

Niech Nowy Rok 2017 będzie szczęśliwy i błogosławiony.

Animator 7

Nasz                              Animator

            Wspólnota Krwi Chrystusa

                Podregion Swarzewski

 Dom Misyjny Świętego Józefa, Swarzewo

        ul. ks. Pronobisa 6a, 84–100 Puck                                         http://dommisyjnyswarzewo.blogspot.com/

                   tel. (58) 674 14 29

-

Listopad/Grudzień 2016  Nr. 7

Błogosławiona Krew Jezusowa.

Kochani Członkowie i Sympatycy Wspólnoty Krwi Chrystusa!

Jesteśmy po pierwszych dniach Skupieniadla animatorów diecezjalnych i parafialnych naszej wspólnoty w nowym roku formacyjnym 2016/2017. W Skupieniu, które odbyło się w dniach 4-6 listopada wzięło udział ponad 40 osób, a Słowo życia, które nam towarzyszyło zostało wzięte z Drugiego Listu św. Pawła do Tesaloniczan: Módlcie się, aby słowo Pańskie rozszerzało się i rozsławiło…(2 Tes 3,1).

Zanim przeszliśmy do głównego tematu skupienia, którym są Błogosławieństwa z Kazania Jezusa na Górze nawiązaliśmy do uroczystości Wszystkich Świętych, którą kilka dni wcześniej przeżywaliśmy.

W homilii na rozpoczęcie powiedziałem m.in.:

Serdecznie witam Was wszystkich na dzisiejszej Eucharystii rozpoczynającej nasze Skupienie. Dziękuję, że jesteście i proszę już teraz o pogłębianie więzi między nami, a Chrystusem, do adoracji Jego Najświętszej Krwi.

Tak niedawno obchodziliśmy uroczystość Wszystkich Świętych, których w niebie przez wieki nagromadziło się bardzo dużo. W kolejnym dniu wspominaliśmy wszystkich drogich nam zmarłych. Patrzyliśmy też na ich mogiły i na mogiły tych, o których już inni zapomnieli. O nich jednak nie zapomniał Bóg. Jedni cieszą się już Jego bliskością, a inni błąkają się gdzieś w miejscu, które nazywamy czyśćcem. Inni jeszcze niestety są skazani na wieczne potępienie. Można mieć nadzieję, że dzięki wielkiemu miłosierdziu Bożemu takich jest mało. Wspomniane uroczystości były też dla nas czasem zadumy nad naszym życiem, przemijaniem; nad celem, do którego zmierzamy. Każdy mijający dzień przybliża nas do tej drugiej rzeczywistości, która przekracza naszą wyobraźnię. Wypowiadamy słowa, których rzeczywisty sens poznamy dopiero po naszej śmierci. Będzie to spotkanie z Bogiem, naszym Ojcem, naszym Panem, naszą Miłością. Dziś możemy jeszcze uzyskać odpust zupełny za jakąś duszę w czyśćcu cierpiącą. Zatem podczas tej Mszy świętej módlmy się też za te wszystkie dusze, które wciąż jeszcze oczekują na spotkanie z Bogiem oraz za nas samych, abyśmy tak żyli, żeby móc po tym życiu spotkać się ze wszystkimi świętymi w niebie.

Tematem naszego pierwszego spotkania było drugie Błogosławieństwo z Ewangelii św. Mateusza: Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni(Mt 5,4).

Oto kilka myśli z konferencji poświęconej temu Błogosławieństwu:

„Człowiek smuci się czasem z różnych powodów. Można się smucić np. dlatego, że na świecie widzi się wiele zła, wiele niesprawiedliwości, cierpienia i nie potrafi się temu zaradzić. Można się też smucić z powodu własnych ułomności i trudności z pokonaniem własnych słabości lub choroby, czy kłopotów materialnych. Można również smucić się ze smutnymi współczując im.

Jak wiemy z doświadczenia, powodów do smutku na tym świecie jest wiele, a czasem tak wiele, że można by wpaść w rozpacz, ale na szczęście Jezus mówi, że błogosławieni są smutni i oni będą pocieszeni.

Zatem ufając słowom Jezusa, nie możemy popadać w rozpacz, bo smutek w radość się przemieni. Wszystko ma swój kres i tak, jak po nocy przychodzi dzień, a po burzy – słońce, tak mijają trudne dni i nadejdzie pocieszenie.

Bóg widzi smutek człowieka, więc nie dopuszcza aż tak wiele, aby człowiek się załamał, lecz pociesza zwykle jeszcze na tym świecie, ale na pewno już po zakończeniu naszej ziemskiej pielgrzymki, jeśli wytrwamy do końca nie tracąc ufności pokładanej w Bogu.

Takim jasnym obrazem sytuacji, w której człowiek ma rzeczywisty powód do smutku i smuci się bardzo nie tracąc zaufania do Boga, jest starotestamentalna postać sprawiedliwego Hioba, który niezasłużenie w krótkim czasie traci wszystko: rodzinę, majątek, zdrowie, a potem Bóg mu daje więcej niż miał na początku. W przypadku Hioba było to już w tym życiu, ale nie zawsze tak być musi. Czasem trzeba trochę dłużej poczekać, ale na pewno Bóg nie zawiedzie skoro sam obiecał pocieszenie.

Jan Paweł II powiedział: „Nie można zrozumieć tego błogosławieństwa, jeśli się nie uzna, że życie ludzkie nie ogranicza się do czasu spędzonego na ziemi, ale zwrócone jest całkowicie ku doskonałej radości i pełni życia w zaświatach. Ziemskie cierpienie, kiedy zostaje przyjęte w miłości, upodabnia się do gorzkiej pestki zawierającej ziarno nowego życia, skarb Boskiej chwały, którą człowiek otrzyma w wieczności. Nawet jeśli świat pełen zła i wszelkiego rodzaju nieszczęść często stanowi widok godny pożałowania, zawiera się jednak w nim nadzieja na inny, lepszy świat miłości i łaski. Nadzieja ta ma swe źródło w obietnicy Chrystusa. Dzięki niej ludzie cierpiący, złączeni z Nim w wierze, doświadczają już w tym życiu radości, która po ludzku wydaje się niewytłumaczalna. Istotnie niebo zaczyna się na ziemi” (Rzym, 27 kwietnia 1994).

NAJBLIŻSZE TERMINY

09.11.2016 – Skupienie WKC w Domu Rekolekcyjnym w Pelplinie. Początek Skupienia – godz. 16.30 (diec. pelplińska)

12.11.2016 – Skupienie WKC w parafii pw. św. Jerzego w Kętrzynie. Początek Skupienia – godz. 14.00 (diec. warmińska)

11.11.2016 – Niedziela Misyjna w parafii pw. św. Jerzego w Kętrzynie. Msze św. – godz. 6.30, 8.30, 10.00 (Suma), 11.30 (z udziałem dzieci), 13.00 (z udziałem młodzieży), 15.00 (w Domu Opieki Społecznej), 18.00. (diec. warmińska)

CZUWANIE NA JASNEJ GÓRZE

Z 10 na 11 grudnia 2016 odbędzie się CZUWANIE WKC na Jasnej Górze w Częstochowie. Nasz Podregion Swarzewski prowadzi Czuwanie od godz. 2.50.

TERMINY – ANIMATORZY

13-15.01.2017 – Skupienie dla animatorów diecezjalnych i parafialnych i wszystkich chętnych. Skupienie będzie połączone z opłatkiem

24-26.02.2017 – Skupienie dla animatorów diecezjalnych i parafialnychi wszystkich chętnych

24-26.03.2017 – Skupienie dla animatorów diecezjalnych i parafialnychi wszystkich chętnych (w okresie Wielkiego Postu)

16-18.06.2017 – Skupienie dla animatorów diecezjalnych i parafialnychi wszystkich chętnych

PODZIĘKOWANIE

Miesiąc Październik obfitował w liczne spotkania znaszymi Wspólnotami WKC z okazji Odpustów św. Kaspra, Niedziel Misyjnych, i Skupień w naszym Podregionie. Wszystkim za trud przygotowania tych spotkań bardzo dziękuję.

                Ks. Andrzej Szymański, CPPS

IV temat formacyjny - grudzień 2016 r.

TEMAT IV

Miesiąc: GRUDZIEŃ 2016

BŁOGOSŁAWIENI CISI, ALBOWIEM ONI NA WŁASNOŚĆ POSIĄDĄ ZIEMIĘ (Mt 5,5)

To błogosławieństwo wypowiedziane prawie przed 2000 laty, jakże jest wciąż ważne i aktualne w świecie pełnym gwaru, walki o władzę, stanowiska, względy znaczących osób, a teraz już nawet o pracę. Nawet w domu każdy chciałby mieć racje i tak skłócona jest żona z mężem, mąż z żoną, dzieci z rodzicami i między sobą, a rodzice z dziećmi. Zamiast pokoju, radości, często jest gwar, hałas, gniew, nieufność, poczucie zniewagi i pokrzywdzenia blokujące zapał do normalnej pracy, normalnego życia i to nawet wśród ludzi uważających siebie za wierzących i praktykujących katolików. Wiele osób chciałoby narzucać innym swoje racje, a jeśli nie spotkają się ze zrozumieniem, lub ich poglądy są przez drugą osobę nie do przyjęcia, wówczas następuje wymuszanie siłą, szantażem lub płaczem. Jezus natomiast mówi wyraźnie:

Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem(Mt 11,29) i właśnie ta cichość i pokora przyciągała tłumy, bo była to dla tamtych ludzi zupełnie nowa nauka, której wcześniej nie znali. W naturze Izraelity jest wielomówstwo, a Prawo Mojżeszowe dopuszczało odwet, czyli: Oko za oko i ząb za ząb (Mt 5,38),więc w praktyce każdy człowiek pokrzywdzony mógł odpłacić swemu krzywdzicielowi dokładnie tym samym, ale czyż można wymierzyć wielkość doznanej krzywdy? Zawsze można mieć odczucie nadmiernie poniesionej krzywdy i znów odpłacać i w ten sposób zapoczątkowany łańcuch zła, agresji wciąż rozwija się, więc nie ma innego wyjścia na wprowadzenie pokoju, jak przyjęcie na siebie niesprawiedliwości, jak to uczynił Jezus w swym ziemskim życiu nauczając w cichości, bez krzyków, gróźb, czy wymuszeń, ale zawsze tylko mówił: Jeżeli kto chce, to powinien to, czy tamto zrobić. Zatem,

HOMILIA dla Polonii wygłoszona w kościele pw. św. Teodora (Theodor) w Thisted – Dania

W czwartek, 24.11.2016 ks. Andrzej Szymański  odprawił 

Mszę św. z homilią dla Polonii w kościele pw. św. Teodora (Theodor) w Thisted – Dania. Pojechał tam na zaproszenie rodziny, która w wakacje uczestniczyła w rekolekcjach dla rodzin w Domu Misyjnym w Swarzewie.

W załączeniu homilia, którą wygłosił w czasie Mszy Św. dla Polonii w Danii.

Ap 18,1-2.21-23; 19,1-3.9a; Łk 21,20-28

" Drodzy Rodacy! Tak się składa, że przybywam do Was, kiedy przesłania płynące z Ewangelii nie są szczególnie miłe. Mówią one bowiem o zniszczeniu tego wszystkiego co nas otacza, a więc innymi słowy o końcu świata, a my tego końca po części jesteśmy świadkami, co niewątpliwie napawa nas smutkiem. 

Warto zauważyć, że Jezus w dzisiejszej Ewangelii mówiąc o znakach poprzedzających Jego ponowne przyjście na końcu świata, mówi najpierw o zburzeniu Jerozolimy. Jak wiemy z historii miało to miejsce w roku 70, a więc możemy przyjąć, że 27 lat po śmierci Jezusa. Zatem niektórzy, którzy przysłuchali się proroctwom Jezusa byli później naocznymi świadkami tych wydarzeń. Mogli zobaczyć, że to co mówił Jezus wypełniło się na ich oczach. Jerozolima została doszczętnie zniszczona przez Rzymian, i stało się dokładnie tak jak powiedział Jezus, że nie zostanie w tym mieście kamień na kamieniu, który by nie był zwalony. Jezus zaś, który miał wgląd w przyszłość, na widok miasta zapłakał nad nim, jak czytaliśmy o tym tydzień temu w Ewangelii. A w dzisiejszej Ewangelii Jezus przepowiada zagładę tego